Even tussendoor een overzicht van alle viervoeters die hier op de boerderij rondlopen, sluipen, kruipen, grazen en loeien. Een tijdelijk overzicht, want met drachtige koeien en dieren klaar voor de slacht kan het binnen een paar weken weer een beetje anders zijn gesteld:

-52 cows
-7 varkens
-7 katten
-5 geiten
-5 schapen
-5 kippen
-4 ezels
-2 ganzen
-2 eenden
-1 paard
-1 hond

De 52 koeien kun je opsplitsen in 22 melkkoeien, 15 Rinder (koeien die nog geen kalfjes hebben gehad en nog geen melk geven) en 15 kalfjes, waarvan 3 stierkalveren: één om later nageslacht op te wekken, twee voor de slacht. Had ik dit bericht nog voor afgelopen woensdag geschreven dan had ik nog een vierde stierkalf moeten vermelden.
Bijna alle koeien zijn trouwens van het type wit met bruine vlekken, Savard Chicoutimi koeien. Eén rund en één melkkoe zijn wit met zwarte vlekken, Bigniter Ole, maar die zwart-witte melkkoe is ziek, eet slecht en geeft maar weinig melk. De veearts weet niet waar het aan ligt, volgens Werner moet er iets aan haar verteringsstelsel zijn dat ze niet zoveel eet als de andere koeien. Ook een theorie: de zwart-witte koe voelt zich zo anders temidden van al die eensgezinde bruin-witte koeien dat ze door de drang om zich aan te passen psychologisch flink in de knoop is geraakt. Gevolg: anorexia.

De varkens worden gehouden voor 1 augustus, de nationale feestdag in Zwitserland, waar de familie Matthys een groot feest zal geven. Met veel eten.

Van de katten is er eentje, Nanuk, altijd binnen. De familie heeft hem gekregen van een rijke dame die aan kanker overleed en de kat altijd zeer vertroetelde, hem regelmatig naar de kapper bracht en hem alleen maar speciaal afgestemd eten gaf. De kat is daardoor zeer tam, verfijnd en open tegenover mensen, maar kan totaal niet opschieten met de andere zes katten die buiten rond het huis zwerven. Die zijn dan weer extreem schuw en wonen in een soort post-apocalyptisch klauterterein met een klein houten hutje en wat kratten, wat me doet denken aan het opgebouwde guerillarijk van Colonel Kurtz aan het einde van Apocalypse Now. Dit rommelige rijk der zwerfkatten bevindt zich achter het huis en niet ver van mijn slaapkamerraam. Wanneer ik het raam wijd open laat staan om verse lucht binnen te laten komt het nog wel eens voor dat zo`n beest door m`n donkere kamer speurt en snel wegsprint wanneer ik `s avonds binnenkom.

De geiten zijn twee moedergeiten die in de afgelopen dag beide jonkies hebben gebaard, een tweeling en toen de ander ook een jonge geit. Net golden retriever pups, die drie.

Van de vijf kippen is er één geen kip maar een haan, die in de ochtend dan ook met zulke klanken kraait zoals het cliché het voorschrijft. Maar niet alleen bij zonsopgang, ook gewoon wanneer het hem bevalt. Zijn vier hokgenotes leggen de bruine en witte eieren die dan tijdens het ontbijt en tijdens de koffiepauzes op tafel staan, net zoals dat de melk die we `s ochtends beim Morgenessen drinken vers van de nabije koeien komt.

De ezels heten Nino, Paul, Julius, en Pepino, en de vakantiegasten en de dochters maken er wel eens een ritje op. Vooral Paul maakt veel lawaai. Het paard heet Lara, en is gekocht van een gevangenis, 15 km verderop in het Emmental.

De hond heet Faron (van farao), van het hondenras bergamasque, en is een grote, grijze, krullende loebas om van te houden. Hij heeft buiten een ingedeukte, afgeknauwde plastic fles waar hij soms helemaal op los gaat.

Ze hadden op Bättwil ook een eenhoorn, genaamd Gary, maar die is overleden, want eenhoorns bestaan niet.