Het eerste echte bericht, het eerste bericht sinds de introductie, komt dan nu wat later uit jullie schermen gestraald dan de bedoeling was, wat komt omdat hier enige tijd het internet off the wagon was. Erg vlot ging het verhelpen van het probleem niet, maar ik bevind me dan ook momenteel in de golvende heuveloutback van Zwitserland, niet in Rijswijk, die bruisende metropool aan de Vliet. Niet dat ik met internet al te veel berichten had kunnen schrijven trouwens, aangezien ik hier wel mijn handen vol had. Maar fundamenteel: geen geblog zonder internet.
Ruim een week geleden is het nu dat ik vertrok van Rijswijk Station, glazen piramide aan de zichtbare bovenkant, ongure en op willekeurige dagen naar zwavel riekende tunnel aan de langgerekte, verborgen onderkant. Op maandag 20 april nam ik de trein om me via Rotterdam en Utrecht door Nederland te laten uitspugen, via het vliegveld van Frankfurt en Mannheim Duitsland te doorklieven, en door de aankomsthavens van Olten en Burgdorf me recht in het hart van Zwitserland te vestigen. Vele kilometers aan aarde en bewerkt spoorwegenstaal, van begin tot eind afgelegd door puur, eerlijk treinvervoer.

Het was een reis die vooral werd verbracht in vornehme, ruime ICE-Abteile, aangenaam rustig en in het gezelschap van slechts enkele andere reizigers, waar de vele uren zich konden investeren in vooral kranten, muziek en slaap.
De bewuste aankomst in Zwitserland was er één van grijs, druppend aprilweer bij mijn plotselinge ontwaken op het station van Zürich. Maar toen ik eenmaal in Olten wachtte voor de laatste trein, was de zon weer mild en vriendelijk aanwezig, en mocht ik me in de Zwitserse stoptrein naar Burgdorf verblijden aan de groene, volle heuvels die de trein aan weerszijden sierden. Dat, en het kleine nieuws/showbizzkrantje wat bij wijze van een soort Metro van de Zwitserse Spoorwegen door de hele trein was verstrooid. Nee, toch vooral de heuvels en de zon.
Op het station van Burgdorf werd ik opgehaald door Frau Elisabeth `Lisbeth` Mathys, de vrouw des huizes, met wie ik ook al eerder had gecorespondeerd via de telefoon. Het echtpaar Mathys bestaat naast Elisabeth uit boer Werner `Chef` Mathys, en ze hebben samen vier kinderen: de drei Mädchen Olivia, Petra en Gisela (respectievelijk 18, 22 en 24), en 1 Knabe.

Die zoon is net als ik 20 en heet net als ik David, en hij voert momenteel zijn militaire diensplicht uit. In Zwitserland is elke jongeman vanaf een bepaalde leeftijd verplicht om eerst enkele maanden een militaire opleiding te volgen en vervolgens nog wat tijd in de kazerne militair paraat te staan, om in actie te komen wanneer bijvoorbeeld sprake is van een brand of een andere (natuur)ramp. Tijdens deze diensttijd zul je waarschijnlijk ook naar het front moeten wanneer Zwitserland in een oorlog raakt verwikkeld (wanneer was de laatste keer dat dat gebeurde?), maar David Matthys is er redelijk laconiek onder en is niet echt onder de indruk dat die kans groot is.
De meeste Zwitserse mannen vervullen hun dienst verspreid over enkele jaren, door elk jaar zo`n drie weken te dienen, David echter heeft alle af te leggen dienst in dit jaar gestopt zodat hij er dan een punt achter kan zetten. Hij is dan doordeweeks vijf dagen in de kazerne, `s weekends thuis op de boerderij waar hij dan ook meehelpt. Van Olivia, de jongste dochter, heb ik begrepen dat sommige jongens onder de militaire plicht proberen uit te komen door zichzelf ongeschikt te maken voor dienst. Dit betekent niet ze dat ze bereidwillig en monter met een hakmes een hand afhakken (mijn eerste associatie), maar met leugens en opzet zakken voor de medische keuring. Als alternatief moeten ze dan een andere maatschappelijke dienst draaien. Meisjes zijn niet onderworpen aan de militaire plicht, mogen het echter wel vrijwillig doen. Worden dan ook geacht het af te maken.

Van de Burgdorf Hauptbahnhof is het slechts 5 à 10 minuten tot de boerderij Bättwill. Burgdorf is zoals de naam doet misleiden geen dorp maar een stad, op 533 meter hoogte, met 15.000 inwoners de grootste stad van Emmental (een gebied in het Kanton Bern). Vanaf Bättwill gezien lijkt het alsof Burgdorf in een dal ligt, al weet ik niet of er bij een dal uit principe sprake moet zijn van bergen. Bergen komen in deze omgeving niet voor, enkel hoge heuvels, hele mooie hoge heuvels.
Er maar gewoon van uitgaande dat een dal ook omgeven mag zijn door heuvels, ligt Burgdorf dus in een dal, omgeven door omhoog rijzende heuvels. En ca. een kilometer zo`n heuvel op, zuid-oostelijk van Burgdorf, ligt Bättwill.
Het was rond achten, toen ik Bättwill bereikte, en dat is bij de Familie Mathys de tijd van het Abendessen. `s Middags wordt er een warme maaltijd met vlees gegeten zoals wij Nederlanders hem in de avond eten, en`s avonds wordt er niet, zoals ik uit het Duitsland ken, Abendbrot met brood en beleg gegeten, maar weer warm, zij het iets bescheidener en (in principe) zonder vlees. (het grote verschil met de middag) Op mijn eerste avond en als eerste ervaring op deze nieuwe stek aten we daar aardappels (die je nog zelf diende te schillen) met salade en een brede selectie aan lekkere, Zwitserse kaas. Daar ontmoette ik na Elisabeth ook Olivia en Werner, de boer.

Werner maakte tijdens deze eerste gelegenheid een wat strenge, ietwat humeurige indruk, lichtelijk versterkt door zijn zwijgzaamheid, om mij slechts zo nu en dan op serieuze toon de algemene vragen te stellen. Ik kreeg de indruk dat hij nog niet helemaal zag zitten dat zo`n onervaren werkkracht op zijn boerderij komt werken, bovendien slechts zeven weken, en dat de eerste indruk van de geregelde werkhulp, die nu was aangekomen, ook niet al te overweldigend was om zijn scepsis weg te nemen.
Inmiddels heb ik het idee gekregen dat hij zo altijd is tijdens de maaltijden, zeker na een lange, stevige dag in de stallen. Niet al te spraakzaam, in zijn Switzerdütsch wat bars en hard klinkend, tijdens de afwezigheid van een lach serieuzer lijkend dan hij werkelijk is, en door zijn grote bril strenger lijkend dan hij werkelijk is. Ook heb ik al snel ontdekt dat zijn Hochdeutsch maar wat gebrekkig is, dan is hij niet zo in zijn element dan in zijn moedertaal, Switzerdütsch, wat de communicatie tussen ons nog wat stroef maakte. Al bij al wel een redelijk no nonsense type, maar met toch wel humor en meer warmte dan de eerste indruk je doet denken. En mijn eerdere indruk dat hij eerder sceptisch was over mijn komst was waarschijnlijk behoorlijk overschat. Fooled by appearance.

Na het eten bleven Werner en ik aan de tafel achter, en het contact was nog altijd wat aan de stroeve kant. Misschien bij wijze om het contact wat te doen weken, misschien ook bij wijze om me te introduceren op zijn boerderij liet hij me een collageboek zien met foto`s van de extra activiteiten op Bättwill.
De boerderij haalt haar inkomsten voor het belangrijkste deel uit de melkproductie van de koeien, richt zich voor neveninkomsten echter ook op vakantiegangers met een vakantiewoning, ezels voor uitstapjes met de gasten, en de mogelijkeheid om te `Schlafen im Stroh` (overnachten in het stro op de schuurzolder boven de koeienstal).
Hoe hij me deze foto`s liet zien had wat weg van een Russische grootgrondbezitter die aan een gast, met sterk accent in gebroken Engels, trots de verre uithoeken van zijn landbezit laat zien, de hele tijd breed lachend met vooruitgestoken borst, en met grote, parmantige gebaren aanvullend waar zijn Engels te kort schiet. Werner deed het misschien met wat minder van de vooruitgestoken borst en het brede grijnzen, maar deed het ook in ietwat gebarsten Hochdeutsch en met een schijnbare, redelijke trots. Ik denk dat ook deze indruk niet helemaal correct was, pronken deed hij waarschijnlijk uiteindelijk iets minder, me zoals gezegd introduceren op deze boerderij iets meer.

Ook liet hij me kennis maken met de koeienstal, waar zo`n dertig koeien op vastgelegde plekken wat voor zich uit loeiden en herkauwden, met hier en daar veel gezwaai van witte, lange koeienstaarten. In de hele stal klonk muziek uit de radio van het type jodelmuziek, hoempa hoempa en ook ergens in de verte een toefje Zwitserse walsmuziek. Werner zei dat het aanstond voor de koeien, want die produceren daardoor meer melk
Zo`n stal gevuld met koeien, in al hun droogheid, met daaroverheen de klanken van deze hoempa hoempa jodelmuziek – het is een erg verrassend schouwspel, zeker niet zonder haar charme.

Mijn kamer hier is op de begane grond, niet ver van de keuken en eetkamer, en is eenvoudig maar knus met voldoende ruimte, en is precies wat ik nodig heb. Ik slaap er niet in het stro, maar in een heerlijk, comfortabel bed.
Het laatste wat ik die avond nog waarnam was, afgezwakt door de gordijnen van mijn kamer, een bliksemschicht in de donkere nachtlucht. In de ochtend werd me verteld dat het in de nacht een beetje geregend had, wat met de droogte van de afgelopen tijd goedkeurend was ontvangen.