Aangezien dit een werkproject is en niet een loom, lui vakantieverblijf, ben ik (zoals geheel naar verwachting en zoals het hoort) de voornaamste tijd aan het werk, wat hier betekent om 7 uur aan de slag totdat tussen 19.00 en 20.00 de Feierabend begint (5 à 6 dagen in de week) Tussendoor wel een paar koffiepauzes en een wat langere middagrust, en het is allemaal prima te doen, maar al bij al slechts een paar vrije uurtjes op de dag.
Ik zal dan dus ook wat bondiger zijn in het schrijven van mijn aankomende verslagen, en waarschijnlijk meer op thema schrijven dan chronologisch: een dagboek netjes geordend op tijd, verhalend over alle details is simpelweg niet te doen, tenminste niet als ik mijn vrije tijd ook een beetje wil besteden met het gezin hier, de omgeving genietend, ontspannend. En niet met elke vrije minuut achter de pc gekluisterd.
Ik zal dan ook waarschijnlijk nog wat later een uitgebreid bericht schrijven over mijn werkzaamheden hier, wat goed samenvattend kan worden gedaan aangezien de meeste klussen dagelijkse kost zijn (stal uitmesten, dieren te eten geven, runderen voorzien van stro en zaagsel om op te slapen, voedselvoorraden aanvullen, koeien de wei opdrijven, van dat soort slag) en ik in de overige uurtjes zelfstandig of met Werner de extra, niet dagelijkse klusjes van die dag verricht (kapot schrikdraad herstellen, hout sjouwen, het leer van de koeibellen met houdbaarheidsolie bewerken, etc.). Een nauwkeuriger, verduidelijkender verslag over mijn werk hier komt dan later, in ieder geval gaat het werken goed en gaat het uitstekend met me.

Waar ik nu liever eerst over schrijf is mijn eerste grote reis hier in Zwitserland, nu het nog enigszins vers in m`n geheugen ligt. Petra Mathys, de dochter van 23, woont eigenlijk niet meer thuis maar laat zich van tijd tot tijd weer eens zien op Bättwil. Afgelopen dinsdag kwam ze in de avond even langs en vertelde dat ze van plan was om de volgende dag de Jungfrau op te gaan, met 4158 meter de op twee na hoogste berg van de Berner Alpen. Ze had een dagje vrij van haar werk en ging samen met een goede vriendin, Marion, die ook nog eens haar zus Andrea meenam. Petra vroeg of ik meewilde. Keuze was snel gemaakt.
Zo was het dat ik de volgende ochtend een half uur eerder opstond dan normaal om nog even de stal uit te mesten, maar om verder na een douche en een ontbijtje een volledig vrije dag te hebben. Vrij van werk, in die zin.

Mijn eerste week hier in Burgdorf had de zon volop geschenen en liet het stralende lenteweer de Emmentaler heuvels bloeien, floreren en leven zoals dat in de lente eigenlijk overal hoort te gebeuren. Nu was het omgeslagen in grijs, druppend regenweer, wat het dan ook extra aantrekkelijk maakte om die dag de groene heuvels om te ruilen voor de witte, eeuwige sneeuw van de Alpen. De honderdste ambstdag van president Barack Obama was het, toen Petra en ik over de landwegen, kronkelend door het Zwitserse landschap omgeven door sympathieke heuvels van telkens weer wisselend uiterlijk, de Emmental verliet en door het Mitteland Interlaken bereikten, na ondertussen Marion en Andrea te hebben opgepikt.
Interlaken ligt aan de voet van de Alpen ingeklemd tussen de twee meren Thunersee en Brienzersee, en het station daar is één van de mogelijke plekken om op te stappen in de Jungfraubahn, de stijgende spoorlinie die je, eerst via normale spoorwegen, later via speciale, extra houvast biedende rails, de Jungfrau omhoog brengt. Naarmate we hoger kwamen begon de sneeuw eerst voorzichtig, later steeds meer zelfverzekerder te vallen, en begon het sneeuwpanorama dat ik door de treinramen mocht waarnemen steeds meer karakter aan te nemen.
De zo`n 2,5 uur durende tocht is eigenlijk zeer prijzig (zo`n 170 Franken), maar omdat Petra nog voldoende Coop kortingstickets had liggen werd de prijs om meer dan de helft goedkoper gemaakt. De (volledig Zwitserse) dames in mijn gezelschap waren trouwens ook nog nooit op de Jungfrau geweest, mede omdat de tocht naar de top dan toch niet zo bijzonder is voor zo`n hoge prijs. Toen Petra echter onlangs in Zuid-Korea was en elke in Zwitserland geweeste Zuid-Koreaan die ze ontmoette wél op de berg was geweest besloot ze dat het toch maar eens tijd werd.

Over Aziaten gesproken, daar waren er erg veel van op de weg naar de Jungfrau en op de Jungfrau zelf (hopelijk in het zelfde aantal, ik zou het verontrustend vinden als sommigen ondertussen uit de trein waren gegooid). Toch wel een derde tot de helft van alle touristen was Aziatisch, vooral veel Chinezen en ook opvallend veel Indiase bezoekers. Het is natuurlijk wel één van de meest go-to plekken in Zwitserland maar ik ontdekte daar ook dat de Jungfrau een zusterberg in China heeft, in de buurt van Shanghai.
Boven aangekomen liepen we door het ijspaleis wat daar is aangelegd, een interessante, leuke ervaring, maar ook precies zoals je je zo`n ijsaangelegenheid zou voorstellen. Vooral veel gangen met blauw-witte muren van glanzend, afgewerkt, massief ijs, met hier en daar aardige culpturen van ijs. Geen bedden met elandvellen of een boozebar van ijs.
Ook buiten het ijspaleis had je daar hoog boven nog een tentoonstelling, van een kunstenaar die het blijkbaar erg aansprak om grote, glanzende ballen van metaal te gebruiken als kern van zijn kunstwerken, verspreid over wat grote hallen, waar je trouwens ook een hondentrainer had met husky`s die de touristen mochten aaien.
Echt interessant was natuurlijk de top van de Jungfrau die je met een lift kon bereiken. Met het slechte weer was het zicht verre van kristalhelder, maar afgezien ervan dat het sneeuwstormige karakter daar ook zijn charme had, lieten de voorbijdrijvende wolken het van tijd tot tijd ook toe dat je toch nog een aardig blikveld had. Hoge machtige bergen, sneeuw op de toppen en ook op alle andere plekken, diepe dalen met lage wolken. Zicht had zeker erger gekund.
In één van de restaurants (je had volgens mij ook een Indiase eetgelegenheid) aten we toen rond tweeen Mittagessen, waar ik met mijn provencaalse lamsrug met heerlijke Röstikroketten tot nu toe het lekkerste stuk vlees heb gegeten zo ver als mijn geheugen dat toelaat. Met de trein dan weer naar beneden, terwijl geleidelijk en subtielerwijs de sneeuw weer langzaam smolt. Erg was het niet om met de trein weer te slenteren langs de dorpen in de groene, lagere valleien, ik denk dat ik ook zonder de hoge bergen een hele mooie tijd hier zal hebben.. Niettemin ben ik blij om weer de prachtige, besneeuwde Alpenreuzen te hebben gezien, ik denk dat één dag bergen voor dit verblijf in Zwitserland voldoende was. Heerlijkheid met mate, des te meer genot.
Nog wat gedronken in een chique hotel waar Petra en Marion vroeger werkten, toen weer richting Emmental. Al bij al een prima eerste reis naar een fantastische locatie, met erg gezellig gezelschap.
Morgen wacht dan de tweede Ausflug: een zondag in Bern.